Van kantoor naar de andere kant van de wereld en weer terug

Je had een prima leven en een leuke baan in Utrecht. Waarom besloot je uiteindelijk alles op te zeggen?

Eigenlijk zat het al langer in me. Een half jaar op Erasmus tijdens mijn studie, een vriend in Italië, vaak op soloreis tussen de bedrijven door, ik had een goedlopende reisblog en na mijn afstuderen backpackte ik nog een paar maanden door Zuidoost-Azië voordat ik aan mijn eerste baan begon.

Die baan deed ik met veel plezier, begrijp me niet verkeerd. Maar na een paar jaar merkte ik dat ik elke dag naar hetzelfde kantoor ging en thuiskwam in hetzelfde huis, en dat er iets in me knaagde: is dit het nou, voor de rest van mijn leven?

Na vier jaar werken nam ik ontslag, verkocht ik al mijn spullen en kocht ik een enkeltje naar Australië. Op een gegeven moment werd het gevoel groter dan de angst om het zekere op te geven. Ik had geen vast plan, geen vangnet. Puur het besluit dat het anders moest, en dat ik dat voor mezelf moest onderzoeken.

Ik wist heel specifiek dat ik niet met een "wat als?" door het leven wilde gaan.

Ik had alles losgelaten om ruimte te maken voor iets nieuws, maar wat dat nieuwe precies zou worden, wist ik niet. Ik denk dat ik vooral hoopte over een jaar vrijer te zijn, met meer verhalen en minder vastigheid, niet noodzakelijk met een concreet doel. Noem het misschien naïef, maar ik voelde in elke vezel van mijn lichaam dat ik dit moest gaan doen.

Je had je spullen verkocht, je baan opgezegd en een enkeltje Australië geboekt. En toen kwam corona. Wat gebeurde er?

De laatste twee weken voor mijn vertrek zou ik bij mijn ouders verblijven; voor wat laatste quality time samen, maar ook om me te focussen op de laatste dingen die geregeld moesten worden, na een periode van al mijn spullen verkopen en alles opzeggen.

Ik zat op de bank bij mijn ouders toen ik in het nieuws hoorde dat Australië zijn grenzen had dichtgegooid. Ik was in paniek. Een paar dagen later ontving ik een mail van de ambassade: mijn working holiday visum was ingetrokken. Mijn leven stortte in.

Ik belde direct mijn oude werkgever, waar ik net ontslag had genomen en waar inmiddels ook al een nieuw persoon was gestart, met de vraag of ik terug kon komen. Dat kon helaas niet meer. Ik was in shock. Geen huis meer, geen baan meer, en nu ook geen bestemming meer. Alles waarop ik mijn nieuwe start had gebouwd, viel in één klap weg.

Het was confronterend: alles waar ik net met volle overtuiging afstand van had gedaan, was weg… Het alternatief dat ik ervoor in de plaats had gepland, kon ook niet doorgaan. Ik moest vanaf nul een nieuw plan maken, zonder enig houvast. Ik wist oprecht even niet meer waar ik het zoeken moest, maar er ging ook vrij snel weer een knopje bij me om. Zo zit ik nou eenmaal in elkaar. We moeten door!

Ik heb daar vervolgens bijna twee jaar gewoond, gewoon in Nederland dus. Maar tegen die tijd was de wereld weer een beetje terug naar normaal, en zat ik onwijs op mijn plek bij die baan. Ik mocht van mijn werkgever werken vanaf elke plek die ik wilde, mits het binnen de tijdzone viel.

Het ging me eigenlijk ook nooit om Australië specifiek; het ging me om het feit dat ik niet dag in dag uit in een suf kantoor wilde zitten.

Dus zei ik de huur weer op, gaf al mijn spullen gratis weg, verkocht mijn kleding, en kocht een enkeltje naar Kaapstad in Zuid-Afrika. Ik boekte een plekje in een co-living, en daar is mijn leven als digital nomad uiteindelijk geboren. Here we go again, dacht ik.

Hoe zag dat leven er eigenlijk uit? En wat waren de mooiste én minst glamoureuze kanten ervan?

Heel verschillend per locatie, maar meestal gewoon zoals bij iedere andere thuiswerker: achter een bureau op mijn laptop. Alleen had dat bureau soms uitzicht op het strand of de jungle. En soms moest ik onder de airco werken, omdat ik op een tropische bestemming zat. Ik werkte ook veel vanuit koffietentjes of strandtentjes, voor de afwisseling. Mijn werk is creatief, en dat helpt me altijd om even uit vaste denkpatronen te komen.

In Azië bijvoorbeeld begon mijn dag rond lunchtijd en werkte ik door tot 's avonds. De ochtend gebruikte ik om naar het strand te gaan, een tempel te bezoeken of te sporten. 's Avonds ging ik soms cocktails drinken, ik hoefde de volgende dag immers niet vroeg op. Dat ritme werkte voor mij heel goed, want het voelde niet alsof ik vast zat.

Ik heb gewerkt vanuit Zuid-Afrika en Oeganda, de jungle van Brazilië, de drukte van Tokyo en Zuid-Korea, en slaperige kuststadjes in Portugal en Schotland. Soms zelfs letterlijk vanuit een camper. Maar Zuid-Afrika blijft voor mij het meest bijzonder, omdat dit de eerste plek was waar ik als digital nomad aan de slag ging. Ik zal nooit vergeten hoe het voelde om te werken met uitzicht op Lion's Head en Table Mountain, en de blijdschap en trots die ik op dat moment voelde.

Maar het was zeker niet alleen maar Instagram-perfect. Vanuit de camper op Fuerteventura bijvoorbeeld. Er zijn daar geen campings, dus ik was 24/7 aan het wildkamperen. Wat op zich ergens fantastisch is: ik was zelfvoorzienend en werd letterlijk soms op het strand wakker.

Maar mijn hele leven speelde zich af in die camper, van werk tot privé en van slapen tot koken. Ik moest regelmatig de watertank bijvullen en de grijswatertank legen, waar ik een stuk voor moest rijden. Ook voor boodschappen moest ik de hele kust af, en een wasserette zoeken kostte al snel een halve dag. Dat kostte veel tijd en vond ik best intens. En op deze manier vereenzaamde ik ook een beetje.

Het klonk als een sprookje, maar zo voelde het niet. Daar heb ik van geleerd!

Toch was de continue nieuwe prikkels voor mij een van de mooiste kanten van deze manier van leven. Dat heb ik nodig om geïnspireerd te blijven, en de vrijheid die daarbij komt. Ik merkte dat mijn hersenen daardoor beter werkten: ik nam dingen scherper op en dacht creatiever. Het was nooit saai.

Tegelijkertijd leef je altijd uit je koffer, zonder vaste basis, waardoor je eigenlijk nooit echt goed tot rust komt. Soms voelde ik me ergens niet thuis, meer als gast of toerist. Vooral op plekken waar ik de taal niet sprak.

Instagram laat dat natuurlijk nooit zien. Hoewel ik op mijn eigen socials altijd een realistisch beeld heb proberen te geven aan mijn volgers. Ik vind het belangrijk dat mensen zien dat je ook dingen moet opgeven om zo’n leven te leiden en dat het zeker niet voor iedereen weggelegd is.

Na een paar jaar viel je baan weg. Was dat opnieuw zo'n moment waarop je helemaal opnieuw moest bedenken hoe je leven eruit zou gaan zien?

De fusie zorgde ervoor dat er in één klap tientallen mensen werden ontslagen, waaronder ik. Mijn levensstijl draaide halsoverkop om. Ik moest me meteen afvragen: hoe realistisch is het om weer een baan te vinden met dezelfde vrijheid als deze?

Maar ik wist ook: ik heb voor hetere vuren gestaan, dus ook dit komt goed. Al zou dat misschien betekenen dat ik terug naar Nederland moest.

Inmiddels was ik al ruim drie jaar digital nomad, en had ik intens mogen genieten van het feit dat ik dit überhaupt had kunnen doen. Het speelde al langer door mijn hoofd hoe lang ik dit nog wilde volhouden. Drie jaar is lang, en ik kreeg steeds meer behoefte aan iets van een basis, en een kledingkast, haha.

Dus het voelde alsof de kaarten voor mij opnieuw werden geschud.

Veel werkgevers denken dat werknemers niks doen als ze thuiswerken of vanaf een "vakantiebestemming" werken, maar voor mij werkt dat juist heel goed. Ik heb andere prikkels nodig dan grijze vloerbedekking en systeemplafonds om mijn brein op stoom te brengen. Wie heeft ooit bedacht dat elke dag naar een kantoor gaan je productief maakt?

Voor mij draait alles om work-life balance. En ja, dat betekent ook keihard werken. Het werkt twee kanten op.

Uiteindelijk kwam je terecht bij Red Online Marketing. Waarom voelt de puzzel daar nu wel compleet?

Na zes maanden in die baan ben ik weer om me heen gaan kijken, en kwam ik via een vriendin al snel bij Red Online Marketing uit. Het is grappig hoe sommige dingen in het leven om timing draaien: toevallig hadden ze net een vacature online staan voor Content Marketeer, wat ik hiervoor als digital nomad ook deed. Ik solliciteerde, en binnen een paar weken had ik getekend.

Bij Red Online Marketing kan ik mijn liefde voor content blijven combineren met de reiswereld. Precies de twee dingen die door mijn hele loopbaan heen terugkomen.

Contentmarketing is helemaal mijn carrièrestraatje, en reizen is mijn passie. Die twee kunnen combineren is dan ook precies waar het voor mij om draait. Ik heb altijd mijn eigen reisblog gerund en een tijdje freelance in de reisbranche gewerkt, van gastblogs voor Bedrock Magazine en Columbus tot het volledig herinrichten van de website van Jouw Afrika Reis.

De reiswereld is ook een beetje een niche: je past er in, of niet. Ik hoor vaak dat mensen, eenmaal in de reisbranche, er nooit meer weggaan. En ik snap precies waarom. Ik heb hier echt mijn passie gevonden.

Na jaren zonder vaste basis kies je nu weer voor Nederland. Voelt dat als een afscheid van je oude leven?

Ja, per september ga ik samenwonen met mijn vriend. Een end of an era voor mij, maar het voelt niet als een noodgedwongen keuze, meer als de volgende logische stap.

Net zoals ik destijds met Australië in iedere vezel van mijn lichaam voelde dat ik dat moest doen, voelt dit nu ook als de juiste richting voor mijn leven. Ik ben ook moe van het uit een koffer leven en nooit ergens echt ‘thuis’ te kunnen komen of in mijn eigen bedje te kunnen slapen. Ik voel dat ik naar dat gevoel snak.

Maar ik stop niet met reizen! Ik mag ook bij Red Online Marketing zes weken per jaar vanuit een locatie in het buitenland werken. Plak daar nog een vakantie aan vast, en ik kan bijvoorbeeld rustig besluiten om net als vroeger te overwinteren in Azië of Zuid-Afrika.

Het is dus geen definitief afscheid van mijn leven als digital nomad, het wordt alleen anders ingericht.

Beide kanten voelen eigenlijk goed. Ik was na al die jaren onderweg oprecht toe aan wat basis. Maar af en toe, als ik foto's terugkijk of een verhaal hoor van iemand die net vertrekt, voel ik toch een steek van verlangen naar die vrijheid.

Het helpt dat het geen definitief afscheid is!

Wat zou je zeggen tegen iemand die voelt dat het tijd is voor een andere richting?

Luister naar dat onderbuikgevoel, want dat verdwijnt niet. Ik wist destijds heel specifiek dat ik niet met een "wat als?" door het leven wilde gaan, en dat geldt volgens mij voor iedereen die twijfelt.

Je hoeft niet meteen alles op te zeggen zoals ik deed, maar onderzoek serieus wat die andere richting voor jou zou kunnen betekenen. De reisbranche is trouwens ook groter dan je denkt: er zijn zoveel verschillende paden binnen deze wereld, dus een "compleet andere richting" betekent niet altijd dat je de branche moet verlaten.

Durf het gewoon te onderzoeken. En zorg ervoor dat je achter je keuzes staat.

Als je jouw loopbaan tot nu toe in één zin zou moeten samenvatten?

"Mijn loopbaan is geen rechte lijn, maar een aaneenschakeling van omwegen die me precies daar bracht waar ik moest zijn."